Merhaba Sevgili Günce
Kendimi bildim bileli-ki 9 yaşıma tekabül ediyor- kendime hedefler koyar, yapılacaklar listesi oluşturur ve bunları uygulamaya çalışırdım. Ancak gerek tabiatımdaki tembellik gerekse içimdeki mükemmelliyetçi çocuğun zaman zaman hortlaması uygulamalarımın yarım kalmasına sebep olurdu. Hep bir amacım, hedefim ya da hayalim vardı yaptığım listelerde... Ancak yapmaya gelince ne cesaretim ne de takatim vardı; bahanelerim, istermiş gibi görünüp aslında istememelerim, yola hızlıca çıkıp sonradan geri dönmelerim. ve daha nicesi... Belki de sadece hayal kurmak, listeler oluşturmak, hedefler koymak beni mutlu ediyordu. Bilemiyorum. Ya da hayatı, mutluluğu da hedef olarak görüyor; ulaşamadığımı görünce de bırakıveriyordum. Oysa Paul Coelho'nun dediği gibi: "...hayat bir trendir, tren istasyonu değil." Evet ben trene binmiştim fakat tren istasyonuna ulaşmaktan başka bir şey gözümde yoktu. Yolculuğun tadını çıkaramıyor; tren penceresinden kafamı uzatıp manzaraya dalmayı aklımın ucund...